ὅ,τι προσιδίαζε στὴν σκέψη τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς ἔδινε τὴν χαρακτηριστική της προοδευτικὴ ἔκφραση, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν συντηρητικὴ τέτοια τῶν ἀστῶν, ἦταν ὁ ἱστορικὸς της χαρακτήρας. ἡ ζωντανὴ ἀνέλιξη τῆς ἱστορίας ἦταν πάντα ἡ προϋπόθεση καὶ ἡ στόχευσή της.

σήμερα, σὲ ἰδιαίτερα πολεμικὲς συνθῆκες γιὰ τὴν κοινωνία, γινόμαστε μάρτυρες μιᾶς ἐντυπωσιακῆς ἐπίθεσης τῶν ἀριστερῶν πρὸς τὶς πολιτικὲς ἐπιλογὲς τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, ἡ ὁποία δὲν ἔχει σχεδὸν κανέναν ἱστορικὸ χαρακτήρα (μὲ τὴν ἔννοια τῆς ζωντανῆς-τωρινῆς ἱστορίας), ἀλλὰ ἀντίθετα ἕναν ἔντονο “θεολογικὸ” χαρακτήρα (μὲ τὴν ἔννοια μιᾶς ἀπόλυτα αἰσθητικῆς θέσης). βλέπουμε δεκάδες ἀριστεροὺς νὰ ἐνδιαφέρονται μάλλον γιὰ τὴν διάσωση τῆς ἰδιωτικῆς ἀριστερῆς τους φήμης (πρῶτα καὶ κύρια ἔναντι ἑαυτῶν…), ἐνῶ γιὰ τὴν ἱστορικὴ μοίρα τοῦ λαοῦ “γαία πυρι μιχθήτω”. ἄν αὐτὴ ἡ ἐλιτίστικη αἰσθητικὴ ὑπεροψία ἔναντι τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ λαοῦ δὲν εἶναι ἀστισμὸς, τότε τί εἶναι δὲν δὲν ξέρω.

δὲν εἶμαι καθόλου βέβαιος ὅτι ὁ Ἀλέξης Τσίπρας θὰ σταθῆ ἀρκετὸς νὰ ἀντιμετωπίση τὰ θηρία ποὺ ἀμοληθήκανε στὸν τόπο, οὔτε ποτέ μου στήριξα ἐλπίδες στὸν κοινοβουλευτισμό, ἀλλὰ δὲν θὰ πάω καὶ ἄκαπνος, γιὰ τὸ “ὀνόρε”. ὅ,τι τουφέκι ἔχω πρόχειρο θὰ τὸ χρησιμοποιήσω, κι ὅ,τι στρατήγημα μπορῶ θὰ τὸ ἐνεργοποιήσω. ἄν μὴ τὶ ἄλλο μόνο γιὰ νὰ συναντηθῶ μὲ ἄλλους στὴν μάχη. ἄν αὐτοὶ θέλουν νὰ “ἐπανιδρύσουν τὸ κράτος” τους, ἐμεῖς ἄς ἐπανιδρύσουμε τὸν λαό, ἀφήνοντας τὴν ἀστική ἰδιώτευση πίσω μας.


/βψ