Γράφει ο Γρ. Κλαδούχος

Η Ελλάδα χρειάζεται μια άλλη δημόσια σφαίρα, μιαν άλλη δημόσια πολιτική ηθική , άλλες πολιτικές ικανότητες και επάρκειες ηγεσιών. Την σημερινή τραγωδία την είχαν ετοιμάσει από χρόνια. Αντί για παραγωγή πρότειναν το τζόγο, τα χρηματιστήρια, αντί για εθνική αξιοπρέπεια επιδείκνυαν τη νεοεθνικοφροσύνη τους, δηλ. πελατειακές σχέσεις με τους εταίρους, κυβέρνησαν με την κομματοκρατία και την δουλικότητα στην τηλεκρατία.

Αυτούς τους ενόχους, τους μιζοθρεμένους έχουν ανάγκη οι δυνάμεις της διεθνούς κλεπτοκρατίας για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά, εξαγωγής κεφαλαίων από τη χώρα. Έχουν εξασφαλίσει γι’ αυτό την πρώτη μεγάλη ιδιωτικοποίηση: του κρατικού μηχανισμού από τα κόμματα. Τα κόμματα αυτά, οι κλειστές κάστες, ολιγαρχίες που κυβέρνησαν είχαν συνδεθεί με συμφέροντα και λόμπυ, συμμετείχαν στην αγοραπωλησία της χώρας. Για να κάνουν αυτή τη δουλειά πληρώθηκαν, πλούτισαν από το κρατικό προϋπολογισμό, από τη Siemens, από πολιτικοοικονομικούς εξωθεσμικούς φορείς. Έχει πιστοποιηθεί η ανεπάρκεια, η ανευθυνότητα τους , η πολιτικάντικη νοοτροπία τους. Έχει αποκαλυφθεί ότι έβαλαν πρώτα το ιδιωτικό συμφέρον τους . Είναι οι από παλιά οι γνωστοί ως άνθρωποι του «προσωπικού κομματισμού, οι οποίοι διέφθειραν τα πάντα.» όπως έλεγε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου.

Η πτώση της χούντας απαίτησε αποχουντοποίηση. Απέναντι στα δυο κόμματα της μίζας πρέπει ν’ απαιτήσουμε αποκλεπτοποίηση, τιμωρία του διεφθαρμένου πολιτικού προσωπικού, επιστροφή των κλεμμένων. Στο οικονομικό και ηθικό έλλειμμα απαιτούνται πολιτικά κινήματα ιδεών, αντιδιαφθοράς, δημοκρατίας, ανάπτυξης.

Μια απελευθερωτική πολιτική, μια μεταρρύθμιση, σημαίνει νέα παραγωγικά και θεσμικά σχέδια. Πολλοί αρκούνται σε επαναπροτάσεις μέσα στη σφαίρα κίνησης του χρήματος. Η αποστράγγιση του πολιτικού ζητήματος σε οικονομικό – νομισματικό είναι ασυλία του κλεπτοκρατικού συστήματος που δημιούργησε το χρέος, της «μεγάλης κεντρικής γαστέρας» κατά τον Παπαδιαμάντη. Το ζήτημα του χρέους και της «ανατροπής» των άδικων μέτρων προϋποθέτει την ανασύνθεση της δημόσιας ζωής. Η χώρα χρειάζεται υψηλό επίπεδο συναίνεσης του λαού σε κυβέρνηση ευθύνης, αξιοπρέπειας, μεγάλων δυνατοτήτων διαπραγμάτευσης.

Υ.Γ. Τα παραπάνω είναι παντελώς ασύμβατα με αυτά που γράφει ο κ. Αντώνης Λιάκος. Ίσως η «νέα πρότασή (του) που πρέπει ν’ αναδείξουμε» να επέχει θέση καθοδηγητικού κειμένου, γι’ αυτό και η προβολή του από Αυγή και Εποχή. Οπωσδήποτε δεν πρόκειται για κείμενο ερευνητικού ακτιβισμού.

Ο κ. Λιάκος δημιουργεί συλλογισμούς, χωρίς τις λέξεις διαφθορά, διαπλοκή, τηλεκρατία, κλοπή του δημοσίου χρήματος, μίζες, πολιτική ως απάτη, κομματοκρατία, δημοκρατία, ανάπτυξη… Ούτε λέξη για την βαρβαρότητα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και την υποτέλεια προς αυτό του πολιτικού προσωπικού στο εσωτερικό της χώρας. Η πρότασή του, είναι να συμφιλιωθεί η αριστερά με το εκφυλισμένο πολιτικό σύστημα; Όσο όμως, η αριστερά δεν προτάσσει κινήματα αντιδιαφθοράς, δημοκρατίας, ανάπτυξης, το λόγο, της ιδέες, δεν πρόκειται ποτέ να ανακτήσει πολιτική ηγεμονία. Θα μείνει σε σημερινές συνθήκες καταστροφής, να κάνει οικονομικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες.

*Ο Γρηγόρης Κλαδούχος, αρχιτέκτων από το Ξυλόκαστρο, ήταν υποψήφιος βουλευτής και ευρωβουλευτής με την Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση και τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη.