ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΠΑΜ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ

Οι  ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν  το  μεταναστευτικό  με  αίσθημα υποτέλειας  και  λογική  υπεργολάβου.  Εφαρμόζοντας  υποδείξεις των  Βρυξελών και
των Δουβλίνο 2  κατέστησαν  τη  χώρα  μας  αίθουσα  υποδοχής  μεταναστών   αδιαφορώντας  πεισματικά  για τις  επιπτώσεις στην   ελληνική κοινωνία
εισπράττοντας   χρήματα  από τα ευρωπαϊκά  ταμεία  εγκαθιστούν  κατά   περιφέρειες  στρατόπεδα  φιλοξενίας   μοιράζοντας με  το  τρόπο  αυτό  τις  ανάλογες  εργολαβίες.
Για το  ελληνικό  σύστημα  εξουσίας  το  μεταναστευτικό  ζήτημα   αποτελεί πηγή   εσόδων,  ευκαιρία πλουτισμού  και   διαιώνισής του.  Ανάγεται σε
πεδίο   αποπροσανατολισμού και   γελοίων  αντιπαραθέσεων  μεταξύ   των   κομμάτων   αλλά  και   ανάδειξης της   Χρυσής  Αυγής   ως  μοναδικής  φωνής
διαμαρτυρίας.
Ενώ προβάλλεται  από  τη μια  μεριά  ότι  το  υπάρχον  πρόγραμμα  φιλοξενίας  είναι  προσωρινό  μέχρι να  επαναπροωθηθούν   ανάλογα   οι επιλέξιμοι
μετανάστες, από  την άλλη  προετοιμάζεται  το έδαφος  έτσι  ώστε  οι  μετανάστες  να αποτελέσουν   το  πρώτο   φτηνό εργατικό  δυναμικό  για τις ειδικές
οικονομικές  ζώνες.
Αυτές καταληστεύοντας τον εθνικό πλούτο και υποβαθμίζοντας ο εργατικό δυναμικό  εντός ολίγου θα αναβάλουν  το βάρος της οικονομικής ανάπτυξης υπό τη γερμανική κυριαρχία .
Θα πρέπει να καταστεί σαφές  στους μέχρι χθες  εταίρους ότι οι λύσεις τους δεν μας αφορούν. Η φτώχια όταν μοιράζεται αυξάνεται.
ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΕΘΝΙΚΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ:

1) Έξοδος από την ΟΝΕ.
2) Καθορισμός ποσοστού μεταναστών ανάλογα με την τελευταία  απογραφή και τις ανάγκες της ελληνικής  οικονομίας.
3) Καταγγελία του Δουβλίνου 2  και όλων των συμβάσεων που σύρουν τον ελληνικό λαό σιδηροδέσμιο στα  σκλαβοπάζαρα την νέας εποχής.

Κι εσύ τέκνον Βρούτε; Όταν η «ριζοσπαστική» αριστερά συναντιέται με έναν εγκληματία του απαρτχάιντ.

από filistina

Κι εσύ τέκνον Βρούτε; 

Όταν η «ριζοσπαστική» αριστερά συναντιέται με έναν εγκληματία του απαρτχάιντ.

του Γ.Κ.

Δεν προκαλεί έκπληξη ούτε η επίσκεψη του προέδρου του Ισραηλινού Απαρτχάιντ, Σιμόν Πέρες, στην Αθήνα, ούτε η χρονική περίοδος (αφού ο Αύγουστος ενδείκνυται για διακοπές στα ελληνικά νησιά και αντενδείκνυται για διαδηλώσεις διαμαρτυρίας), ούτε οι συνομιλίες με τον Πρόεδρο, τον Πρωθυπουργό και τον συγκυβερνώντα αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, στους χαλεπούς καιρούς της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας και της μνημονιακής υποτέλειας.

Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι η συνάντηση του Σιμόν Πέρες με τον Αλέξη Τσίπρα, ηγέτη μιας παράταξης που θέλει να ονομάζεται «ριζοσπαστική» αριστερά.

Το έγκλημα του Απαρτχάιντ

Υπενθυμίζω ότι ο Σιμόν Πέρες είναι πρώτος πολίτης ενός απαρτχάιντ που εδώ και 45 χρόνια κρατά τον παλαιστινιακό πληθυσμό υπό κατοχή, χωρίς δικό του κράτος αλλά και χωρίς δικαίωμα να συμμετέχει στην εκλογή της ηγεσίας του κράτους που κανονίζει τις τύχες του, χωρίς το δικαίωμα να καθορίζει την νομοθεσία του αλλά αντίθετα υπό ισραηλινή στρατιωτική νομοθεσία, χωρίς το δικαίωμα σε δίκαιες δίκες, αλλά αντίθετα υπό την αρμοδιότητα ισραηλινών στρατοδικείων, ακόμα και σε υποθέσεις ανηλίκων.

Ένα απαρτχάιντ που κρατά χιλιάδες Παλαιστίνιους στις φυλακές, ανάμεσά τους εκατοντάδες παιδιά, που φυλακίζει επ’ αόριστον ακόμα και χωρίς απαγγελία κατηγοριών ή δίκη, που βασανίζει συστηματικά άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Ένα απαρτχάιντ που συνεχίζει να χτίζει παράνομους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο εποικισμούς και ένα Τείχος, παράνομο σύμφωνα με τη γνωμοδότηση του διεθνούς δικαστηρίου, που κλέβει ακόμα περισσότερη γη και μετατρέπει τα παλαιστινιακά εδάφη σε απομονωμένους μεταξύ τους θύλακες, σε μπαντουστάν. Ένα απαρτχάιντ που φτιάχνει δρόμους και έχει λεωφορεία μόνο για εποίκους και συλλαμβάνει όσους Παλαιστίνιους επιχειρήσουν να τα χρησιμοποιήσουν. Ένα απαρτχάιντ που αφαιρεί παρανόμως τους φυσικούς πόρους από τα κατεχόμενα με πρώτο και ζωτικότερο το νερό – κάνοντας ακόμα και τη Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων του γαλλικού κοινοβουλίου να μιλήσει σε σχετική έκθεσή της για «απαρτχάιντ» σε ό,τι αφορά το νερό στα κατεχόμενα .

Ταυτόχρονα πρόκειται για ένα απαρτχάιντ που κρατά πάνω από 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιους κατοίκους της Λωρίδας της Γάζας, στην πλειονότητά τους παιδιά, σε έναν απάνθρωπο και παράνομο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο αποκλεισμό, αφού αποτελεί συλλογική τιμωρία του άμαχου πληθυσμού.

Ένα απαρτχάιντ που έχει αφαιρέσει τις ζωές χιλιάδων Παλαιστινίων, στην πλειονότητά τους αμάχων, όλα αυτά τα χρόνια.

Με άλλα λόγια ένα απαρτχάιντ που αφαιρεί κάθε ανθρώπινο δικαίωμα (ζωής, περίθαλψης, πρόσβασης σε νερό, ελεύθερης μετακίνησης, στέγασης κ.λπ.) από 4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους που ζουν στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της ανατολικής Ιερουσαλήμ και στη Λωρίδα της Γάζας.

Ακόμα ένα απαρτχάιντ που επιτρέπει σε οποιονδήποτε άνθρωπο εβραϊκής καταγωγής ή εβραίο στο θρήσκευμα να εγκατασταθεί στα εδάφη της ιστορικής Παλαιστίνης που κατακτήθηκαν το 1948 και να γίνει ισραηλινός πολίτης, αλλά απαγορεύει την επιστροφή των Παλαιστινίων προσφύγων όπως επιτάσσει το διεθνές δίκαιο γενικά αλλά και συγκεκριμένα η απόφαση 194 του ΟΗΕ.

Και ένα απαρτχάιντ όπου το 20% των πολιτών του ίδιου του κράτους του Ισραήλ, δηλαδή 1,2 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι με ισραηλινή υπηκοότητα ζουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δεν τους αφήνουν να επιστρέψουν στα χωριά τους ή κατεδαφίζουν κάποια από αυτά, προσπαθούν να τους απολύσουν από όπου εργάζονται, αποφεύγουν τις κοινωνικές παροχές, καταστέλλουν τις κινητοποιήσεις τους, προσπαθούν να απαγορέψουν τα κόμματά τους, διώκουν τους ηγέτες τους, διαγράφουν τα τοπωνύμια στη γλώσσα τους και προωθούν την απαγόρευση των εορτασμών της παλαιστινιακής Νάκμπα (καταστροφής).

Ας υπενθυμίσει επιτέλους κάποιος στην ελληνική πολιτική ηγεσία, συμπεριλαμβανομένης της ηγεσίας του Συνασπισμού «Ριζοσπαστικής» Αριστεράς – ΕΚΜ, ότι το απαρτχάιντ αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας τόσο σύμφωνα με τη Διεθνή Συνθήκη για την Καταστολή και Τιμωρία του Εγκλήματος του Απαρτχάιντ, (του 1973), όσο και σύμφωνα με το Καταστατικό της Ρώμης, για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, (του 1998) – ασχέτως αν το Ισραήλ δεν τολμά να αποδεχθεί κανένα από τα δύο κείμενα του διεθνούς δικαίου για να μην χρησιμοποιηθούν εναντίον του…

Ως εκ τούτου ο Σιμόν Πέρες θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας και όχι ως αξιότιμος συνομιλητής.

Αλήθεια,  θα συναντούσε ο κ. Τσίπρας τον Pieter Willem Botha, την εποχή του Νοτιοαφρικανικού Απαρτχάιντ;

Βίος και πολιτεία ενός εγκληματία

Πέραν όμως από τις ευθύνες που βαραίνουν τον οποιονδήποτε Πρόεδρο του Ισραηλινού Απαρτχάιντ, καλό είναι να μην ξεχνάμε ποιος είναι συγκεκριμένα ο Σιμόν Πέρες. Ο Πέρες αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ηγέτες του σιωνιστικού καθεστώτος. Ξεκίνησε την καριέρα του δουλεύοντας για λογαριασμό της Χαγκάνα, η οποία μετεξελίχθηκε στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις γνωστές ως IDF και μαζί με τις άλλες ισραηλινές παραστρατιωτικές ομάδες πραγματοποίησαν την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, το 1948, γνωστή ως Νάκμπα. Ο Πέρες συνέχισε κατέχοντας διευθυντικές θέσεις στο Υπουργείο «Άμυνας», ενώ θεωρείται σημαντικός παράγοντας της ανάπτυξης του πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ που κατέληξε στην παραγωγή όπλων μαζικής καταστροφής. Ακολούθως εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους σιωνιστές πολιτικούς ηγέτες έχοντας υπάρξει τρεις φορές πρωθυπουργός, έχοντας συμμετάσχει ως υπουργός σε 12 κυβερνήσεις, κατέχοντας δύο φορές το θώκο του Υπουργού «Άμυνας». Ως Υπουργός «Άμυνας» στα μέσα της δεκαετίας του ’70 υποστήριξε τον παράνομο εποικισμό των κατεχομένων παλαιστινιακών εδαφών από την οργάνωση εποίκων Gush Emunim.

Ως Πρωθυπουργός το 1996 βαρύνεται μεταξύ άλλων με τη σφαγή της Κανά, στο Λίβανο, όταν τα ισραηλινά στρατεύματα κατοχής, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «τα σταφύλια της οργής», βομβάρδισαν εγκαταστάσεις του ΟΗΕ σκοτώνοντας πάνω από εκατό Λιβανέζους άμαχους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που είχαν καταφύγει εκεί. Οι Ισραηλινοί τότε μίλησαν για λάθος, αλλά η σχετική έκθεση του ΟΗΕ σχεδόν απέκλειε τέτοιο ενδεχόμενο ενώ η Διεθνής Αμνηστία μετά από επιτόπια έρευνα θεώρησε την επίθεση εσκεμμένη.

Η σφαγή στην Κανά το 1996 επί πρωθυπουργίας του Σιμόν Πέρες

Ως Πρόεδρος δε του Ισραήλ, από το 2007 και έως σήμερα, ο Πέρες δεν έχει απλώς συνδέσει το όνομά του αλλά έχει υποστηρίξει ξεκάθαρα όχι μόνο τον παράνομο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας αλλά και την επιχείρηση Χυτό Μολύβι κατά την οποία σκοτώθηκαν πάνω από 1.400 Παλαιστίνιοι στην πλειονότητά τους άμαχοι, μεταξύ των οποίων και πάνω από 300 παιδιά, αλλά και τη σφαγή στο Στόλο της Ελευθερίας. Στις πειρατικές επιθέσεις του ισραηλινού ναυτικού εναντίον αποστολών δια θαλάσσης προς την αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας, επί προεδρίας Πέρες, έχουν απαχθεί, κακοποιηθεί, φυλακιστεί, καταληστευθεί και απελαθεί, μεταξύ άλλων και Έλληνες πολίτες, ναυτικοί, δημοσιογράφοι και ακτιβιστές.

Από την εθνοκάθαρση ως την κατασκευή όπλων μαζικής καταστροφής, από τους εποικισμούς ως το απαρτχάιντ, και από τη σφαγή στην Κανά ως τις σφαγές στη Γάζα και στο Μαβί Μαρμαρά, ο Σιμόν Πέρες είναι ο νομπελίστας ειρήνης που ξεπερνά σε εγκλήματα τον Ομπάμα ή ίσως και τον Κίσινγκερ.

Αλήθεια δε γνωρίζω τι διημείφθη μεταξύ Τσίπρα και Πέρες στη συνάντηση μιας περίπου ώρας, που είχαν. Τα μέσα μετέδωσαν ότι ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ εξερχόμενος δεν έκανε δηλώσεις, ενώ μέχρις στιγμής δεν έχει εκδοθεί καμία ανακοίνωση από το κόμμα.

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι απέναντι στα εγκλήματα, η σιωπή είναι συνενοχή…

Τι συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ; Ενσωματώθηκε ολοκληρωτικά στον “εκσυγχρονισμό” αναζητώντας το ρόλο της ΔΗΜΑΡ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με τους λαούς που αγωνίζονται ή κάνει αγώνα δρόμου για να μπει στη «Σοσιαλιστική» Διεθνή του γΑΠ;
Τελικώς η συνάντηση του κ. Τσίπρα με τον εγκληματία πολέμου, τον πρόεδρο του σιωνιστικού ναζιστικού καθεστώτος ήταν πολύ καλά προετοιμασμένη κι όχι τυχαία.
Η κυρία Δούρου μας «προετοιμάζει» για την “εκσυγχρονιστική” κωλοτούμπα στο «Έθνος» κι αποδεικνύει ότι δεν μιλάμε πλέον για κωλοτούμπες, αλλά για πλήρη ένταξη του συνασπισμού -που προκάλεσε ελπίδες στο λαό μας- στο αμερικάνικο στρατόπεδο.
Τα «μηνύματα» σηματοδοτούσαν αυτό που γίνεται, αλλά πολλοί πίστευαν ότι πρόκειται για παραπατήματα κι όχι για μια πολιτική στη «νέα εποχή».
Το μήνυμα της σιωπής, αλλά και της ταύτισης της Αυγής με τους ισλαμοφασίστες των ΗΠΑ στην…
 ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Συρίας, δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό.
Στις γενικότερες ανακατατάξεις σε παγκόσμιο επίπεδο, έμεινε μόνο του το ΚΚΕ να υπερασπίζεται το Κομμουνιστικό Κόμμα της Συρίας και το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, που παλεύουν εναντίον των ιμπεριαλιστών και των μισθοφόρων τους στη Συρία.

Βέβαια, η κυρία Δούρου και οι συναγωνιστές της στην πορεία για τον «εκσυγχρονισμό» οφείλουν να λογοδοτήσουν πολιτικά για τη σοσιαλδημοκρατική τους στροφή. Να μας εξηγήσουν, για παράδειγμα, πως επισκέπτεται τη Βενεζουέλα του Τσάβες, που στηρίζει τη νόμιμη κυβέρνηση και το λαό της Συρίας κι από την άλλη συντάσσονται με τους ισλαμοφασίστες μισθοφόρους των ΗΠΑ στη Συρία.

Τι υποκρισία… Κάνουν το γΑΠ να φαντάζει «ρεαλιστής»… Αλλά ανακάλυψαν στο πρόσωπο της κυρίας Δούρου την υπουργό Εξωτερικών σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τη δική τους Χίλαρυ… μόνον που η ΔΗΜΑΡ τους πρόλαβε.
Και… τέλος πάντων… στο σημερινό ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν φωνές που θα έπρεπε να μιλήσουν για όλα αυτά;
Η σιωπή είναι απόλυτη συνενοχή!

Αν πω ότι αυτήν την Ελλάδα του W την έχω γραμμένη στ’ αρχίδια μου, όπως κι αυτή εμένα, θα περεξηγηθώ;

Από «ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ»

Όχι μόνο η ελληνική δημοσιογραφία αλλά και το …κοσμικό κουτσομπολιό έχουν εκπλαγεί από τις αποκαλύψεις για τα πάρτι της χλιδής στη Μύκονο. Για τις συναυλίες του Ρουβά όπου για να καπαρώσεις καναπέ ήθελες 4.000 ευρώ, για τα πάρτι στο εστιατόριο Nammos με τις σαμπάνιες να ρέουν λες και είναι ρετσίνα Κουρτάκι, για τους δεκάδες κοσμικούς οι οποίοι δεν είχαν τι να κάνουν κι έπαιζαν…

αστακοπόλεμο.

Στη συναυλία του Ρουβά, η οποία λέγεται ότι κόστισε 70.000 ευρώ, έγινε ο κακός χαμός για το ποιος θα πιάσει καναπέ… πίστα. Πήγαν, λέει το ρεπορτάζ, Η Ευα Καϊλή, η οποία το έριξε λίγο έξω πικραμένη επειδή δεν είναι βουλευτής.
Πήγε Φίλιππος Βαρβέρης, γιος του γνωστού κοσμικού ιδιοκτήτη της εταιρείας Moda Bagno, Νίκου Βαρβέρη, η οικογένεια Κουτσολιούτσου, ο Θωμάς Λιακουνάκος με τη σύζυγό του Νατάσα, ο Τίτος και η Βάλια Βασιλοπούλου (πρώην φαρμακοβιομήχανοι), οι οικογένειες των επιχειρηματιών Ξυλά, Αντωνάκου και Πετράκη, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου Kiku Γιώργος Ανδρούτσος με τη Σίσσυ Φειδά, ο επιχειρηματίας Μπιλ Σαραντάρης, η Σοφία Καρβέλα με τον Θανάση Πανουργιά, και πολλοί άλλοι μεταξύ των οποίων η Ευγενία Νιάρχου και ο Χρήστος Οικονόμου, γιος του εφοπλιστή Γιώργου Οικονόμου.
Στο δε Nammos παρήλασε λίγο πολύ το ίδιο… αφαν γκατέ που κάνει βόλτες στη Μύκονο από το ένα κέντρο στο άλλο ενώ τα ποτά έδιναν κι έπαιρναν.
Τα τρελά και πανάκριβα πάρτι της Μυκόνου έγιναν και πρώτη είδηση στην Τουρκία, να φανταστούμε ότι θα μας περιλάβει και η Bild αλλά και κάθε άλλο έντυπο που σέβεται τον εαυτό του και θέλει να δείξει την Ελλάδα του 2012.
Αλλά γιατί εκπλαγήκαμε οι υπόλοιποι από την «άλλη» Ελλάδα; Δεν τα ξέραμε, δεν τα βλέπαμε, δεν τα ζούσαμε μέσω των φωτογραφιών που τραβάνε οι σελέμπριτι για να δείξουν πόσο καλά περνούν.
Από τη μια η Ελλάδα των ανέργων που έχουν φτάσει στο 23%. Των φτωχών που ξεπερνούν το 1,5 εκατ., των ανθρώπων που έχασαν τα πάντα και στη χειρότερη αυτοκτονούν, στην καλύτερη ψάχνουν στα σκουπίδια. Των οικογενειαρχών που δεν έχουν να πληρώσουν το δάνειό τους και τρέμουν πώς θα ξημερώσει η μέρα τους, των υπαλλήλων που χάνουν το εισόδημά τους ή και τη δουλειά τους.
Των οργισμένων ανθρώπων που έχασαν μέσα σε δύο χρόνια ότι είχαν κτίσει τα προηγούμενα 30 χρόνια. Και οι περισσότεροι από αυτούς δεν τα «φάγανε», δεν φταίνε για την κρίση.
Από την άλλη, έχουμε τους χλιδάμπουρες που παίρνουν σβάρνα τη Μύκονο, τη Σαντορίνη, τα άλλα νησιά, ξοδεύουν χιλιάδες ευρώ για λίγες ημέρες διακοπών. Που πληρώνουν 1-2 χιλιάδες ευρώ για να ενοικιάσουν ξαπλώστρα ή για να δουν να κουνιούνται τα… του Ρουβά. Που χαριεντίζονται ευτυχισμένοι γιατί η κρίση είτε δεν τους έχει αγγίξει είτε γιατί το ίματζ είναι πάνω απ’ όλα και δεν πρέπει να… πληγωθεί από την Ελλάδα της φτώχειας.
Αλλά γιατί εκπλαγήκαμε. Πάντα υπάρχουν οι Έλληνες που «τα έχουν» κατά το κοινώς λεγόμενον. Που είτε ξοδεύουν τα λεφτά του μπαμπά τους είτε απλά βγάζουν τρελά λεφτά στην Ελλάδα της κρίσης. Είναι οι ίδιοι που έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, που έχουν σπιταρόνες στην Ελβετία ή το Λονδίνο, που από τη Μύκονο στη συνέχεια θα πάνε στην Αράχοβα για να συνεχίσουν το ετήσιο πάρτι τους.
Να τα έχουν και να τα χαίρονται. Όμως, ας μην παραπονιέται το κράτος γιατί δεν καταπολεμά τη φοροδιαφυγή. Τους έλεγξε όλους αυτούς από πού τα έχουν; Έλεγξε το Ρουβά ή τον κάθε τραγουδιστή που βγάζει σε μια νύχτα όσα βγάζουν οι άλλοι σε ένα χρόνο; Έλεγξε τα μαγαζιά που τους φιλοξενούν και που κόβουν μία απόδειξη στις 100;
Οι δύο Ελλάδες πάντα θα υπάρχουν, έστω κι αν είναι προκλητικό να βλέπεις αστακοπόλεμο όταν ο άλλος δεν έχει να φάει. Το θέμα είναι αν το κράτος τα βλέπει αυτά κι αν επιμένει να κάνει τη νέα αναδιανομή του πλούτου και πάλι σε βάρος των φτωχών.
Δυστυχώς, λεφτά υπάρχουν, αλλά η πολιτεία δεν έχει τα κότσια να τα πιάσει.

ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ

Του ΛΟΥΚΑ ΑΞΕΛΟΥ*

Η ΚΑΤΑ ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΡΑΜΣΙ

ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ
Θεοί μέν γάρ μελλόντων, ἄνθρωποι
δέ γιγνομένων, σοφοί δέ προσιόντων
αἰσθάνονται.
Φίλοστρατος
Η νίκη των υπό την ευρεία έννοια αντιμνημονιακών δυνάμεων στις 6 Μαΐου 2012, σφραγισμένη από την σαφή άνοδο της μαχόμενης Αριστεράς, διαμόρφωσε ένα νέο θετικό πλαίσιο στον…
«καθόλου συσχετισμό δυνάμεων», ανακόπτοντας, όχι όμως ανατρέποντας, το καθεστώς της «διαχρονικής ήττας» που έχουν υποστεί σε όλη την σφαίρα του δημόσιου και ιδιωτικού βίου οι λαϊκές δυνάμεις και κατ’ επέκτασιν και η κοινωνική Αριστερά.
Αντιμετωπίζοντας ρεαλιστικά το ενδεχόμενο οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς να βρεθούν στην κυβέρνηση, η έγνοια μου επικεντρώθηκε στο κατά πόσον η υπαρκτή σημερινή Αριστερά μπορεί να αναδειχθεί όχι απλώς σε πρώτη, αλλά σε ηγεμονική/ηγεμονεύουσα δύναμη.
Γι’ αυτό το κομβικής σημασίας ζήτημα πολλά έχουν γραφτεί και ακουστεί. Αποφεύγοντας τα διανοητικά «πέρα-δώθε», θέλω να σταθώ σε κάποιες επισημάνσεις του Αντόνιο Γκράμσι, που δεκαετίες με προβληματίζουν και που η παρούσα συγκυρία αναδεικνύει με τρόπο δραματικό.
Αξιωματικά και χωρίς αξιώσεις τεκμηρίωσης, λοιπόν, θα σταθώ σε αυτό που είναι και που θα αποτελέσει – κατά την γνώμη μου – κεντρικό στρατηγικό μας πρόβλημα.
Ο Γκράμσι, ως γνωστόν, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού του βίου έγκλειστος. Σε αυτό το μακρύ ταξίδι του μέσα στις φασιστικές φυλακές, είχε μια μοναδική πολυτέλεια• τον χρόνο να στοχαστεί και να επαναστοχαστεί πάνω στα ερωτήματα που έθετε η ήττα της καθόλου Αριστεράς από τον φασισμό και να συνειδητοποιήσει τα όρια ενός coup d’état ακόμα κι όταν αυτό έχει αριστερή νομιμοποίηση.
Ήταν αυτό που βαθύτατα τον προβλημάτισε και που τον οδήγησε ύστερα από βασανιστικές διανοητικές διαδρομές να θέσει ένα κεντρικό ζήτημα που δεν το έθεσε κανένας άλλος μάχιμος κομμουνιστής ηγέτης με τους ίδιους όρους και την ίδια καθαρότητα. Ο Γκράμσι, με τον ιδιότυπο δικό του τρόπο έκανε σαφές ότι οι μητροπολιτικές κοινωνίες, ως κατεξοχήν πολύπλοκες δεν μπορούν να ανατραπούν με «απλή έφοδο στην εξουσία». Μας δίδαξε δηλαδή ότι δεν μπορείς να κάνεις μίαν υπέρβαση του υπάρχοντος εάν τυχόν δεν συνειδητοποιήσεις πόσο πολύπλοκο είναι. Εάν δεν συνειδητοποιήσεις πόσο τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά, πόσο πανούργος, πόσο επιτήδειος και πάνοπλος είναι ο αντίπαλος. Ως εκ τούτου, η απλή έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα, αν και μπορεί να γίνει, είναι ανεπαρκής.
Δεν είναι στραβός ο γιαλός. Διακόσια περίπου χρόνια πριν, ένας εξαιρετικής ποιότητας διανοούμενος, ο Ιμμάνουελ Καντ διατύπωνε αυτά που ο Γκράμσι στις φυλακές πικρά επιβεβαίωνε και που εμείς ακόμα και σήμερα διερωτώμεθα αν πράγματι αληθεύουν.
Χωρίς ίχνος ρητορείας και χωρίς να διεκδικεί επαναστατικά εύσημα, ο Καντ κυριολεκτικά μας αφοπλίζει με ένα επιχείρημα που πλήρωσαν μετρητοίς όλες ανεξαίρετα οι επαναστάσεις.
«Με μιαν επανάσταση ίσως καταρρέει βέβαια ο προσωπικός δεσποτισμός και καταργείται η καταπίεση από ανθρώπους άπληστους για κέρδη και για εξουσία, αλλά ποτέ δεν γίνεται αληθινή αναμόρφωση του τρόπου της σκέψης· νέες προλήψεις, εξίσου όπως και οι παλιές χρησιμοποιούνται για σκοινί που οδηγεί τον αστόχαστο μεγάλο σωρό των ανθρώπων».
Η έννοια της ηγεμονίας, λοιπόν, εμπεριέχει την λογική της ισχύος για την κατάκτηση της εξουσίας, αλλά η εξουσία για να είναι λειτουργική προϋποθέτει την στήριξή της στην πλειοψηφία. Αυτό αποτελεί την πυρηνική και αδιαπραγμάτευτη λογική μιας δημοκρατικής κοινωνίας, αυτό αποτελεί το μοναδικό – ουσιαστικό όπλο των υποτελών τάξεων. Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι να διαμορφώσεις όλους εκείνους τους όρους, όλες εκείνες τις υποδομές που θα καταστήσουν τις υποτελείς τάξεις ικανές στο να μπορέσουν να διαμορφώσουν ένα αντίρροπο δέος κουλτούρας, πολιτικής, ιδεολογίας και κατ’ επέκτασιν διακυβέρνησης. Μιας διακυβέρνησης, όμως, που θα έχει κύρος και, στηριγμένη στην βούληση των πολλών, θα ανανεώνει την νομιμοποίησή της.
Αυτό το κύρος όμως, δεν μπορεί να στηριχθεί μονομερώς στην ιδεολογική και γενικότερα στην υλική υπεροχή. Έχει ανάγκη και την ηθική νομιμοποίησή του.
Η Αριστερά δεν αρκεί να επικαλείται την αρετή, οφείλει να είναι ενάρετη η ίδια• δεν αρκεί να στηλιτεύει το κακό, πρέπει η ίδια να το τιμωρεί παραδειγματικά.
Αυτό το ρηγμένο, ιδιαίτερα στις μέρες μας, στα αζήτητα στοιχείο είναι που ο μεγάλος Σαρδηνός εναγώνια αναζήτησε και στο τέλος ανέδειξε ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για τον όποιο σοσιαλισμό στο μέλλον ήθελε αποτολμηθεί.
Ασφαλώς δεν ήταν ο μόνος.
Από τον Ρήγα και τον Μπολιβάρ, μέχρι τον Ρόκκο Χοϊδά και την Λούξεμπουργκ• από τον Άρη και τον Γκεβάρα μέχρι τον Λαμπράκη και τον Αλλιέντε, το επιχείρημα εξακολουθεί να είναι – πάντα – ακαταμάχητο και το τίμημα – πάντα – οδυνηρό.
Το συμπέρασμα, όμως, που και εκ της ιστορίας, πρώτιστα του ίδιου του Γκράμσι, προκύπτει, είναι σαφές.
Η ηττημένη πολιτικά, αλλά όχι άρρωστη ηθικά, Αριστερά, όσο επώδυνη και αν είναι η διαδικασία ανάρρωσής της, μπορεί να επανακάμψει και ιστορικά να δικαιωθεί. Η σύνδεση της πολιτικής με την ηθική αποτελούσε, αποτελεί και θα αποτελέσει το υπ’ αριθμόν ένα ζητούμενο νομιμοποίησης της όποιας ηγεμονίας. Είμαστε, άραγε, σε θέση να δώσουμε μιαν έμπρακτη απάντηση σε αυτό το υπ’ αριθμόν ένα ζητούμενο, υπέρτερο, κατά την γνώμη μου, και από αυτό το οικονομικό πρόβλημα;
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής, 17 Ιουνίου 2012, αρ.φ. 11434

* Ο Λουκάς Αξελός είναι συγγραφέας, διευθυντής του περιοδικού «Τετράδια».

J59 ο Τυραννοκτόνος

Ο Δημήτρης Τσαφέντας ήταν μιγάς. Δεν τον δεχόταν ούτε το κίνημα των Μαύρων του Μαντέλα (επειδή, ακριβώς, ήταν μιγάς) και ίσως γι αυτό να ξεχάστηκε από τους πάντες. Ο ίδιος ο Μαντέλα ειρωνεύτηκε και υποτίμησε την πράξη του “μπάσταρδου” Τσαφέντα, θεωρώντας μόνο τη δική του στάση ζωής (αναμένοντας να πέσει από μόνος του ο εχθρός) ως υπόδειγμα αντίστασης στο Απαρτχάιντ.
Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1918 από τον Κρητικό Μιχάλη Τσαφαντάκη και την ντόπια Αμίλια Βίλιανς. Γεννιέται έξω από το Λορέτζο Μάρκες την πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης. Ο πατέρας του δουλεύει σαν επιστάτης σε κτήματα και η μάνα του είναι, όπως όλοι οι μαύροι, εργάτρια σε αυτά. Τα κτήματα τα είχε κάποιος Έλληνας Στρουθίδης. Με το που γεννιέται, η μάνα το παρατάει , υπάρχει και μια πληροφορία πως πέθανε στην γέννα μα δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Ο πατέρας Μιχάλης δεν είναι ακόμη παντρεμένος βλέπει το μωρό (δεν είναι μαύρο) και αποφασίζει να το αναγνωρίσει.
Το στέλνει και μεγαλώνει με τη γιαγιά του, Κατερίνα, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί παίρνει ελληνική παιδεία, γίνεται με λίγα λόγια ελληνόπουλο, τραγουδά τον Ερωτόκριτο και λατρεύει την γιαγιά του.
Στην εφηβεία δουλεύει ως εργάτης και βρίσκεται οργανωμένος στο κομμουνιστικό κόμμα και αυτό γιατί το κ.κ. είναι το μόνο που δέχεται τους μιγάδες, τους κολοράτους όπως τους αποκαλούσαν. Όλοι οι άλλοι π.χ. το νοτιοαφρικανικό κογκρέσο που κυβερνά σήμερα (Μαντέλα) δεν αναγνώριζαν τους κολοράτους.
Στην ενηλικίωση ξεκινά -ως ναυτεργάτης- τα ταξίδια του, που θα κρατήσουν 20 ολόκληρα χρόνια. Ταξίδια που έγιναν μύθος από τα γράμματα που έστελνε στους γονείς του από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.
Μια διαδρομή πολυτάραχη με σταθμούς την Τουρκία, όπου δούλεψε και ως καθηγητής ξένων γλωσσών στην ‘Aγκυρα, αφού μιλούσε άπταιστα περισσότερες από οκτώ γλώσσες, αλλά και την Ελλάδα, όπου έζησε δύο χρόνια, αλλά την κουβάλησε στην ψυχή του μια ζωή. Στην Αφρική γυρίζει στις αρχές του 1960, μετά από τον θάνατο του πατέρα του και ύστερα από πρόσκληση και βοήθεια του γαμπρού του.
Το απαρτχάιντ όμως δεν τον δέχεται, γιατί είναι κολοράτος: ούτε άσπρος ούτε μαύρος. Κομμουνιστής αλλά και χριστιανός, γνωρίζει στο Κέηπ Τάουν μια οικογένεια μαύρων. Όχι μόνο μένει μαζί τους, αλλά ζητά να αλλάξει το χρώμα, που αναγράφεται στο διαβατήριό του και να γίνει μαύρος, για να παντρευτεί την κόρη τους. Του απαγορεύουν την όποια αλλαγή χρώματος στο διαβατήριο και απογοητεύεται.
Την ίδια περίοδο πιάνει δουλειά στην βουλή. Βάζει μπροστά ένα σχέδιο. Κάθε βράδυ συχνάζει σε ένα ελληνικό καφέ μα και σε ένα ελληνικό πλοίο που είναι δεμένο στο λιμάνι του Κέηπ Τάουν το “Ελένη”. Εκεί γνωρίζεται με τους ναυτικούς Κασιώτες στην πλειοψηφία, και τους μιλά για το σχέδιο του. Θα καθαρίσει τον πρωθυπουργό της χώρας. Του πουλούν ένα περίστροφο. Μα όταν το δείχνει στο καφενείο γελάνε και του λένε πως είναι ψεύτικο. Έτσι προχωρά στο σχέδιο με τα μαχαίρια.
Στις 14:30 την 6/9/1966 κατάφερε 4 μαχαιριές στον πρωθυπουργό της χώρας Φερβούντ. (Dr. Hendrik Verwoerd), εμπνευστή του Απαρτχάιντ, και τυράννου των Μαύρων της Αφρικής.
Δίκη δεν έγινε ποτέ. Ο δικαστής έκρινε πως δεν μπορεί να δικάσει ένα ζώο. Μεταφέρθηκε όμως στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Πραιτόρια. Εκεί, σε ένα κελί, που χωρά ίσα ίσα ένα κρεβάτι, βασανίζεται πολλές φορές την μέρα, ενώ ακούει αλλά και βλέπει να κρεμούν θανατοποινίτες. Έμεινε 28 χρόνια σε φυλακή και ψυχιατρείο της Πραιτόρια και πέθανε το 1999.
Τάφηκε δίχως ταφόπλακα με το όνομα του, (έτσι τιμωρούν, ακόμα και σήμερα, τη μνήμη των “ατιμασμένων”). Μόνο μια πέτρα με τον αριθμό J59, ο αριθμός του ως κρατούμενος, θα θυμίζει ότι εκεί από κάτω βρίσκεται η πιο αμφισβητούμενη ελληνική προσωπικότητα της Αφρικής.
Ίσως ήταν τρελός, ίσως ήταν παλικάρι. Ίσως και τα δύο. Σε άλλες εποχές θα ονομαζόταν Αρμόδιος ή Αριστογείτονας, σε άλλες Σχοινάς, σε άλλες Παναγούλης. Στη δική μας, την εποχή των επιπόλαιων Λωτοφάγων, έμεινε ως J59 και σκεπάστηκε με τη λήθη των Ελλήνων και των Αφρικανών. Όπως και να έχει οι τρελοί ή τα παλληκάρια σαν τον Τσαφέντα είναι ο εφιάλτης του οποιοδήποτε αυταρχικού καθεστώτος, ακόμα και στις μέρες μας. Δεν είναι τυχαίο ότι η οποιοιδήποτε πολιτική, οικονομική, θρησκευτική εξουσία τους σκεπάζει συστηματικά με τη χλεύη και τη λήθη.

Ε ρε γλέντια

Αίσθηση  προκαλεί φωτογραφία και video που «τραβήχτηκε» τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, μετά την εκδήλωσης της πυρκαγιάς σε δασική έκταση στα Σελλά. Στο φακό του φωτορεπόρτερ Γιάννη Πεφάνη, καταγράφεται ο κόσμος να γελά και να  γλεντά χορεύοντας ενώ πίσω τους στην κορυφογραμμή έχει ξεπροβάλλει το πύρινο μέτωπο. Η λήψη της φωτογραφίας έγινε στις τέσσερις  το πρωί, δηλαδή δυο ώρες μετά την έναρξη της φωτιάς. Σύμφωνα με μαρτυρίες πολιτών  που βρέθηκαν στο χώρο της πανήγυρης, όταν οι φλόγες «ξεπήδησαν» από το βουνό και έγιναν αντιληπτές, ένας εκ των παρευρισκόμενων φώναξε «φωτιά». Τότε φέρεται μέλος του Συλλόγου της περιοχής να τον πλησίασε και να του ζήτησε να σιωπήσει για να μην θορυβηθεί ο κόσμος και διαλυθεί το πανηγύρι…!!!

 

Γιατί η τρόικα και το μνημόνιο επιβάλλουν την ψηφιακή τηλεόραση;

Γιατί η τρόικα και το μνημόνιο επιβάλλουν την ψηφιακή τηλεόραση;

Ο λαός μας, λόγω της ευρείας έλλειψης πληροφόρησής του (αφού η ενημέρωσή του είναι στα χέρια ασύδοτων και εξαγορασμένων δημοσιογράφων) έχει γίνει έρμαιο της Νέας Τάξης, που τον χρησιμοποιεί για πειραματισμούς, χάρη στην πρόθυμη συνεργασία με την εκλεγμένη πολιτική τάξη. Γι αυτό το θέμα δεν μιλάει κανείς στην Ελλάδα και δεν αναρωτιέται κανείς γιατί βιάστηκαν να εισαγάγουν αυτή την (με το ζόρι) αλλαγή στη ζωή των Ελλήνων…

Πόσοι Έλληνες γνωρίζουν ότι από σήμερα εξαφανίζεται η αναλογική τηλεόραση στην Αττική; Κόβεται το αναλογικό σήμα, κάτι που δεν έχει συμβεί σε καμιά χώρα του κόσμου…

Σε άλλες χώρες (ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδά και αλλού) η ψηφιακή (ή διαδραστική) τηλεόραση έκανε την εμφάνισή της το 2000-2001, με πλήρη δημόσιο διάλογο για τους κινδύνους που κρύβει αυτό το είδος τηλεόρασης για την παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών να διατηρούν τις δραστηριότητές τους κατά τη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας σε προσωπικό επίπεδο.

Κανείς δεν μας έχει πληροφορήσει για το γεγονός ότι όταν χρησιμοποιεί κανείς αυτό το είδος τηλεόρασης, οι κινήσεις του καταγράφονται, ακριβώς όπως όταν χρησιμοποιεί το διαδίκτυο.

Παρακολουθούν τι κανάλια βλέπεις, τι προγράμματα και για πόση ώρα. Τι έχεις παραγγείλει μέσω διαδραστικής τηλεόρασης, κλπ. Το γεγονός ότι ο κόσμος ενημερώθηκε έγκαιρα σε άλλες χώρες και έγινε δημόσιος διάλογος και σάλος πάνω στο θέμα, ανάγκασε τις κυβερνήσεις να αφήσουν την επιλογή (αν θέλουν το ένα ή το άλλο είδος τηλεόρασης) στους πολίτες μέχρι και σήμερα.

Τι έχουμε, αντίθετα, στην Ελλάδα;

Έχουμε ένα μνημόνιο που προβλέπει την υποχρεωτική κατάργηση της αναλογικής τηλεόρασης μέχρι τις 20 Ιουλίου στην Αττική και μέχρι τα μέσα Αυγούστου στην υπόλοιπη Ελλάδα. Πόσοι το γνωρίζουν αυτό;

Έχει αναρωτηθεί ο κόσμος γιατί αυτό το μέτρο το προβλέπει το μνημόνιο;

Τι σχέση μπορεί να έχει το μνημόνιο με τις τηλεοπτικές συνήθειες των Ελλήνων και γιατί δίνεται προτεραιότητα σε ένα τέτοιο θέμα;

Κανένα από τα σημεία δεν δίνεται στους Έλληνες πολίτες για να ενημερωθούν.

Τέλος, τα μονοπώλια έχουν απαγορευτεί ναι ή όχι; Και αν απαγορεύτηκαν, πως επιτρέπεται η μονοπωλιακού τύπου ενημέρωση; Μήπως επειδή είναι και η καλύτερη συναινετική (μετά το διαδίκτυο) παρακολούθηση;

ΥΓ: Βλέπουμε έτσι γιατί οι ηλεκτρονικές ταυτότητες απορρίφθηκαν στη Βρετανία και την Ολλανδία, μετά από έντονες αντιδράσεις των πολιτών, αλλά δεν θα έχουν πρόβλημα να τις πλασάρουν εδώ.

τα τούβλα θα πετάνε από τι χαρά τους

Τόρα δεν κσέρο γιατί μπορί να γίνετε αφτί ι γλοσολογικί μαλακία, έτσι όπος το βλέπο πάντοσ μου φένετε γελίο σε βαθμό κακουργίματοσ. Πρακτικά ίνε πανδίσκολο να μάθισ να γράφισ έτσι, εκτόσ αν ίσε τισ πρότισ διμοτικού, ί πολιπολιτισμικόσ επισκέπτισ σε αφτί τι χόρα. Το επόμενο που θα αλάκσι θα ίνε ο συμβιλισμόσ. Διλαδί το δ θα γίνι d, το τ θα γίνι t, το ζ θα γίνι z κλπ.  Τελικά ι μόνι χαρούμενι με αφτί τιν αλαγί, θα ίνε ι μαμάδεσ με τα τούβλα πεδάκια που επιτέλους θα τα δουν να πέρνουν άριστα στι γλόσα και ι κάθε ίδουσ επισκέπτεσ σε αφτί τι χόρα. Κίτα ρε πούστι που σαφτό το μπουρδέλο το κάθε τούβλο και ο κάθε περαστικός θα γράφι πιο έφκολα από μένα που έχο φάι 18 χρόνια στο θρανίο.

Β.Β.

καλοτάξιδος κ. Lord

Τη μάχη με τον καρκίνο έχασε ο Jon Lord, ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Deep Purple. «Ο Jon πέρασε από το σκοτάδι στο φως», δήλωσε η οικογένειά του.

Ο Τζον Λορντ, ένα από ιδρυτικά μέλη του θρυλικού συγκροτήματος της ροκ σκηνής, Deep Purple, έχασε  τη μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία 71 ετών.

Ο Λορντ, ο οποίος υπήρξε κιμπορντίστας και συνθέτης πολλών επιτυχιών του συγκροτήματος, ανάμεσα στα οποία και το «Smoke on the water», άφησε την τελευταία του πνοή σε κλινική του Λονδίνου, όπου και νοσηλευόταν για καρκίνο στο πάγκρεας.

Γεννημένος στις 9 Ιουνίου του 1941 στο Λέστερ της Βρετανίας, κατάφερε μαζί με τους Deep Purple να πουλήσουν παραπάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους, αφήνοντας έτσι ανεξίτηλο το σημάδι τους στη ροκ μουσική σκηνή.

Διάσπαση της Ελλάδας ζητάει ο Τατούλης από τον Ράιχενμπαχ

  • Έχει επαφή με την πραγματικότητα και το πιθανό αποτέλεσμα σε περίπτωση αποδοχής του αιτήματός του, ο κ. Τατούλης;
  • Μπορεί να κατανοήσει πως ουσιαστικά ζητάει τον διαμελισμό της Ελλάδας;
  • Το είχε ανακοινώσει όταν έδινε τον προεκλογικό του αγώνα για να γίνει περιφερειάρχης;
  • Τί άλλο μπορούν να ζητήσουν οι περιφερειάρχες για να «ενισχυθούν οικονομικά» οι περιφέρειες;
  • Ο Τατούλης αποκαλύπτει τους πραγματικούς λόγους δημιουργίας του εκτρώματος «Καλλικράτη» από τον Ραγκούση

Επιστολή προς τον επικεφαλής της ομάδας εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα, Χόρστ Ράιχενμπαχ, έστειλε ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης ζητώντας από τον Ευρωπαίο αξιωματούχο να συμβάλει στο κόψιμο του «γόρδιου εναγκαλισμού» που «ασκεί το κράτος προς τις περιφέρειες» και να συμβάλει στην απελευθέρωση της περιφερειακής διοίκησης.

Ο κ. Τατούλης επισημαίνει στην επιστολή του ότι απαιτούνται μεγάλης έκτασης μεταρρυθμίσεις, αλλά φαίνεται ότι…
η εκ των άνω προσέγγιση, η οποία έχει εφαρμοστεί μέχρι σήμερα, δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. «Έχω πολλές φορές τονίσει ότι οι περιφέρειες θα μπορούσαν να συμβάλουν πολύ πιο ενεργά στην ανάπτυξη της χώρας και ότι οι απαιτούμενες καινοτομίες θα ήταν λιγότερο δύσκολο να προωθηθούν στο περιφερειακό επίπεδο, όπου η αδράνεια είναι μικρότερη», σημειώνει.

Ο περιφερειάρχης που αναφέρεται σταθερά στον πολιτικό χαρακτήρα του προβλήματος και στην αναγκαιότητα αυτοδυναμίας των περιφερειών για έξοδο από την κρίση, σημειώνει στην επιστολή του τις διαπιστώσεις της έκθεσης του Γερμανικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων και Ασφάλειας το οποίο έχει εκπονήσει την έκθεση με τίτλο «Μια νέα προσέγγιση για την Ελλάδα».

Η επικεφαλής του Ινστιτούτου, Ντανιέλα Σβάρτζερ, μέσα από τις γραμμές της έκθεσης αυτής υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα υπάρχει ανάγκη για μια «Μεταρρύθμιση εκ των Κάτω» (bottom up) και δημιουργία «Ειδικών Ζωνών Εκσυγχρονισμού» με ειδικό καθεστώς, ισχυρή υποστήριξη, περισσότερες αρμοδιότητες και ευθύνες, αλλά και περισσότερα κίνητρα προόδου.

Πηγή

H Mελίνα Μερκούρη για την «φιλανθρωπιία»

«Απεχθάνομαι τη φιλανθρωπία, γιατί είναι προσβλητική.

Δεν ανέχομαι ούτε τη λέξη. 

Δεν εννοώ πώς είναι δυνατό μια μερίδα ανθρώπων να εξαρτάται από τα χρήματά μου για να ζήσει.

Φυσικά είμαι υποχρεωμένη να κάνω ευτυχισμένους ορισμένους ανθρώπους με τα δικά μου μέσα. Για φιλανθρωπία ούτε συζήτηση.

Τους άλλους θέλω να τους αισθάνομαι σαν φίλους μου και ποτέ σαν δούλους. 

Εκείνος που οφείλει να επουλώνει τις πληγές του λαού είναι το Κράτος και όχι εγώ».

Μελίνα Μερκούρη

To δικαίωμα της αντίστασης του Έλληνα πολίτη

του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ

Μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας συγκυβέρνησης ένα είναι βέβαιο, το βασικό μέλημα της ληστοσυμμορίας που ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης είναι να ξεπουλήσει, αφενός, ότι έχει και δεν έχει το δημόσιο και, αφετέρου, να βάλει χέρι στην μικρή και μεσαία ιδιοκτησία των ελλήνων πολιτών. Είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα κληθεί να υπερασπιστεί ότι της έχει απομείνει. Όχι μόνο τη δουλειά και το πενιχρό μεροκάματο με το οποίο παλεύει να επιβιώσει, αλλά και την ιδιοκτησία που έτυχε να διαθέτει. Εκτός από την απόλυση και την ανεργία, ήδη ο εφιάλτης της αναγκαστικής κατάσχεσης ακόμη και του πιο πενιχρού περιουσιακού στοιχείου έχει ήδη στοιχειώσει τη μέση ελληνική οικογένεια.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (eurostat) σχεδόν το 70% των νοικοκυριών στην Ελλάδα έφτασε να δαπανά περί το 40% των μηνιαίων οικογενειακών του εξόδων σε τραπεζικές υποθήκες και δάνεια, ενώ ένα ακόμη 35% πηγαίνει στην εφορία. Με το υπόλοιπο καλείται να τα φέρει βόλτα, όταν οι ανάγκες διατροφής της μέσης οικογένειας στην Ελλάδα απορροφούν πάνω από 30% των μηνιαίων οικογενειακών εξόδων.

Μπορεί να τα βγάλει πέρα κανείς υπό αυτές τις συνθήκες; Όχι. Όμως αυτό δεν πειράζει γιατί η κυβέρνηση έχει ήδη εξαγγείλει μια νέα ευρύτερης κλίμακας φοροεπιδρομή με στόχο, όπως πάντα, την «πάταξη της φοροδιαφυγής». Ο λόγος είναι απλός. Θέλουν να βάλουν χέρι στην μικρή και μεσαία ιδιωτική περιουσία. «Πρέπει να πάψει να υπάρχει αυτή η αναρχία με την σκόρπια ακίνητη ιδιοκτησία», έλεγε τις προάλλες ένας μεγαλοκαρχαρίας, από αυτούς που για χρόνια λυμαίνονται τις κρατικές εργολαβίες και συντηρούν τα χρεοκοπημένα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου. Καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό; Θα φροντίσουν με την φορολογία και τις τράπεζες να ξεκληρίσουν την μικρή και μεσαία ιδιοκτησία στο όνομα της φοροδιαφυγής και της καταπολέμησης της αυθαιρεσίας. Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία ισοδυναμεί με «αναρχία», αλλά οι πολύ μεγάλες ιδιοκτησίες, οι αναπλάσεις ολόκληρων περιοχών με όρους σύγχρονων λατιφούντιων και φέουδων ιδιωτών επενδυτών και «εταιρειών ανάπτυξης», ισοδυναμεί με «εξορθολογισμό».

Με την τρόικα να ζητά άμεσα την ανάκληση της αναστολής κατασχέσεων, ή έστω την μη περαιτέρω ανανέωσή της πέραν του τέλους του τρέχοντος έτους, αλλά και με τις τράπεζες να δηλώνουν έτοιμες να διαχειριστούν τις χιλιάδες κατασχέσεις ακινήτων ανά μήνα, τα πράγματα είναι πια ξεκάθαρα. Άλλωστε η άναρχη και εκτεταμένη ιδιωτική μικρή και μεσαία ιδιοκτησία αποτελεί σοβαρό εμπόδιο στην μετατροπή της Ελλάδας σε Ελ Ντοράντο Βιομηχανικών ΑΠΕ με αυθαίρετα αιολικά πάρκα και εκτάσεις επί εκτάσεων φωτοβολταϊκών. Μπορεί ο μέσος Έλληνας να έχει αποδεχτεί ως αναπόφευκτη την ανεργία του ίδιου και των παιδιών του, να θεωρεί ότι μπορεί να ζήσει με τα μεροκάματα εξαθλίωσης για δουλειές χωρίς μέλλον, να μην τον νοιάζει και πολύ ο αναγκαστικός ξενιτεμός των παιδιών του στα σκλαβοπάζαρα του εξωτερικού, αλλά τώρα καλείται πια να υπερασπιστεί το ίδιο το σπίτι του, το χωράφι και το πατρικό του στο χωριό, τις ίδιες τις ρίζες του σ’ αυτόν τον τόπο όπου κάθε προσφερόμενος κάμπος, οροπέδιο, βουνοκορφή και ακτογραμμή πρόκειται να παραδοθεί σε αετονύχηδες για εκμετάλλευση με πρόσχημα την «ανάπτυξη». Υπάρχει ζωή, αν τα χάσουμε όλα αυτά;

Βέβαια, το πότε θα αρχίσει η μαζική σφαγή είναι θέμα πολιτικής απόφασης. Όχι τόσο του αυγουλομάτη πρωθυπουργού, αλλά των αφεντικών του από το εξωτερικό. Περιμένουν πότε και το τελευταίο κομπόδεμα των ελληνικών νοικοκυριών θα εξαντληθεί, πότε ο μέσος Έλληνας θα αναφωνήσει «τετέλεσται» σαν Χριστό πάνω στον σταυρό και τότε θα αρχίσει το μεγάλο πλιάτσικο. Μέχρι τότε ετοιμάζουν τον μηχανισμό, σφίγγουν τις βίδες της μέγγενης που ονομάζεται εφορία, λιτότητα, ανεργία οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες στην εξαθλίωση μήνα το μήνα, εθίζουν το θύμα τους στην μόνιμη παρουσία αποικιακών «συμβούλων» σαν τον Ράιχενμπαχ, ή σαν τον Φούχτεν, ώστε να συνηθίζει στην ιδέα ότι η χώρα είναι ευρωπαϊκό προτεκτοράτο και επομένως δεν μπορεί να γίνει τίποτε χωρίς να το θελήσουν οι επικυρίαρχοι και παρατηρούν αντιδράσεις.

Να το δούμε πιο πρακτικά το όλο θέμα. Πόσοι από εμάς έχουμε την δυνατότητα να πληρώσουμε την εφορία φέτος; Με τα επίσημα στοιχεία πάνω από το 40% των φορολογουμένων δεν έχει την δυνατότητα να τακτοποιήσει τις οφειλές του στην εφορία. Η πραγματικότητα είναι ότι το ποσοστό αυτό είναι πολύ ψηλότερο, γιατί με την ανεργία, τις τραγικές μειώσεις του εισοδήματος στην πλειοψηφία των νοικοκυριών και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας έχει παρουσιαστεί κι ένα νέο είδος νεόπτωχου, αυτού που μπορεί να διαθέτει ακίνητη περιουσία και μάλιστα σχετικά σημαντική, αλλά αδυνατεί να εξασφαλίσει την καθημερινή του επιβίωση. Δεν σας απασχόλησε ποτέ το ερώτημα γιατί συνεχίζουν να επιβάλλουν φορολογικά μέτρα όταν ξέρουν ότι ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό αδυνατεί να ανταποκριθεί; Θα μου πείτε ότι υπάρχει και η διευκόλυνση. ‘Έως πότε; Τι θα γίνει όταν τον επόμενο χρόνο πολλαπλασιαστεί η οφειλή χάρις στις νέες φορολογικές απαιτήσεις; Και όποιος νομίζει ότι θα γλυτώσει, ή ότι κάπου εδώ θα σταματήσει αυτό το βιολί, είναι γιατί δεν έχει αντιληφθεί τι σημαίνει «πρωτογενές πλεόνασμα» στον κρατικό προϋπολογισμό σε συνθήκες τέτοιας ύφεσης και τέτοιας δημόσιας υπερχρέωσης. Όσο κυνηγάνε οι κυβερνώντες το «πρωτογενές πλεόνασμα» σ’ αυτές τις συνθήκες, οι φόροι και οι εκποιήσεις ποτέ δεν θα είναι αρκετοί.

Τι μπορεί να κάνει ο μέσος Έλληνας μπροστά στο άμεσο ενδεχόμενο να τα χάσει όλα; Μπορεί κάλλιστα να το αποδεχτεί ως αναπόφευκτο και να ετοιμάζει τα μπογαλάκια του για άλλη γη. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη λύση: Να ασκήσει το δικαίωμά του στην αντίσταση, που αποτελεί μια από τις πιο θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας στην πράξη.

Τι σημαίνει αυτό; Φανταστείτε ότι κάποιος απειλεί την ζωή τη δική σας και των δικών σας, έχετε το δικαίωμα να αντισταθείτε σε μια τέτοια απειλή; Και βέβαια το έχετε, λέγεται δικαίωμα αυτοάμυνας. Τι γίνεται όμως όταν αυτός που απειλεί τη ζωή σας είναι η ίδια η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της; Έχετε δικαίωμα αντίστασης και αυτοάμυνας; Οι οπαδοί του ολοκληρωτισμού και της απολυταρχίας με κοινοβουλευτικό μανδύα ή χωρίς, ισχυρίζονται ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της ασκούμενης βίας. Κι επομένως όταν απειλείται η ζωή του πολίτη από τις αυθαιρεσίες της κυβέρνησης δεν έχει παρά να υποταχτεί, ή έστω να κινηθεί με βάση τη δικαιοσύνη. Η θεωρία αυτή δικαιολόγησε όλες τις χούντες και τα φασιστικά καθεστώτα στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ευρώπης. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να κυριαρχεί στις νομικές σπουδές και στις πρακτικές της διακυβέρνησης.

Τι γίνεται όμως όταν η δικαιοσύνη ελέγχεται και μάλιστα στον βαθμό που ελέγχεται η δικαιοσύνη στα ανώτερα κλιμάκιά της στην Ελλάδα; Από πού ξεκινά και που τελειώνει το δικαίωμα στην αντίσταση ενός πολίτη, ιδίως όταν απειλείται η ίδια η ζωή του από την αυθαιρεσία της κυβέρνησης και του κράτους; Τις εποχές που το συνταγματικό δίκαιο αποτελούσε έναν από τους πιο σημαντικούς προμαχώνες της δημοκρατίας, η απάντηση στο ερώτημα αυτό ήταν απλή και διαυγής. Να τι έγραφε στα 1879 ένας από τους επιφανέστερους συνταγματολόγους της Ελλάδας, ο Θεόδωρος Φλογαίτης:

«Αυτή η φύσις, αυτό το αίσθημα της εαυτού σωτηρίας υπαγορεύει εις τον άνθρωπον την προστασίαν της ζωής και της ελευθερίας αυτού (του συνόλου των ατομικών ελευθεριών) κατά της παρανόμου επιθέσεως των άλλων. Αλλά το φυσικόν τούτο δικαίωμα καθιέρωσαν ως νόμιμον του πολίτου δικαίωμα και πάσαι αι ποινικαί νομοθεσίαι υπό το όνομα της αμύνης (ημέτερος ποινικός νόμος δια του αριθμού 99). Αλλ’ αν κατά παντός επιτρέπηται η άμυνα ως μέσον υπερασπίσεως των δικαίων ημών, επιτρέπεται και κατ’ εξουσίας ανόμως επιτιθεμένης. Η εξουσία, ως αντιπροσωπική της κοινωνίας αρχή, αντλούσα την ύπαρξιν και την δύναμιν αυτής εκ του μόνου του πολιτεύματος και των νόμων, είναι ώσπερ εικός σεβαστή, εν όσω εκπληροί τον εφ’ ω ετάχθη σκοπόν, εν όσω δηλονότι εν τω μέτρω της δυνάμεως αυτής προασπίζει τας ατομικάς του πολίτου ελευθερίας εμμένουσα εν τοις διαγραφομένοις αυτή ορίοις υπό του πολιτεύματος και των νόμων. Αλλ’ άμα εξερχομένη των ορίων τούτων, άμα αντιστρατευομένη εις τα υπαγορεύσεις του πολιτεύματος και των νόμων, αποβάλλει και το εξ αυτών αντλούμενον δικαίωμα της υπάρξεως αυτής ως εξουσίας και την δύναμιν αυτής, παρίσταται δε εις τους οφθαλμούς του πολίτου ως επιδρομεύς ληιζόμενος τα νόμιμα αυτού δικαιώματα. Εκ τούτου η ελευθερία της αντιστάσεως, άμυνα δηλαδή κατά παρανόμου επιθέσεως της αρχής.»

Και συνέχιζε:
«Αλλ’ η ατομική αύτη ελευθερία είναι και πλείστου αξία συμπληρωματική πολιτική ελευθερία, διότι συντελεί τα μάλιστα εις την εδραίωσιν των πολιτικών ελευθεριών, του νομίμου δηλονότι χειρισμού των συνταγματικών εξουσιών. Όταν εις την εξουσίαν διατελή εκ των προτέρων γνωστόν, ότι οι πολίται δεν θέλουσι καταβάλει φόρους μη νομίμως εψηφισμένους υπό της νομοθετικής εξουσίας, ότι δεν θέλουσι συγκατατεθη εις την άθεσμον αυτών σύλληψιν και φυλάκησιν, ότι θέλουσιν αποκρούσει την βίαν του χωροφύλακος προς παρμπόδισιν της ασκήσεως του εκλογικού αυτών δικαιώματος, δεν αποτολμά να προβή εις την επιζητουμένην απορρόφησην, ή, αν αποτολμήση, συνετίζεται εγκαίρως και υποστρέφει εις το σημείον της νομιμότητος. Δια της ενασκήσεως της ελευθερίας της αντιστάσεως δεν επιζητείται η ανατροπή των καθεστώτων ή η πτώσις της παρανόμου εξουσίας, αλλ’ η αποτυχία της κατά τινος του πολίτου ή ομάδος πολιτών δικαιώματος, ανήκοντος αυτοίς εκ του νόμου, επιθέσεως της εξουσίας, αθεσμίως ενεργούσης.»

Με άλλα λόγια, το δικαίωμα της αντίστασης, ή αλλιώς – όπως το αναφέρει ο Φλογαίτης – η «ελευθερία της αντιστάσεως», είναι αναφαίρετο από κάθε μεμονωμένο πολίτη, ή ομάδα πολιτών. Πότε ασκείται; Όταν ο πολίτης νιώθει απειλή για την ζωή του από μια κυβέρνηση που αυθαίρετα νομοθετεί και εισπράττει φόρους, ασκεί καταστολή και ποινικοποιεί την διαμαρτυρία, ή την αδυναμία συμμόρφωσης με την αυθαιρεσία των κυβερνώντων. Όταν νιώθει ότι απειλείται όταν μια κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει όρια δικαίου και συνταγματικής τάξης. Όποιος απαρνηθεί το δικαίωμα αυτό, χάνει την ιδιότητα του πολίτη και μετατρέπεται σε υπεξούσιο, σε δούλο.

Ήδη από την εποχή του Τζον Λοκ ήταν καθαρό ότι «ούτε ο άνθρωπος, ούτε η κοινωνία έχουν την εξουσία να παραδώσουν την αυτοσυντήρησή τους, και συνεπώς και τα μέσα αυτοσυντήρησή τους, στην απόλυτη βούληση και την αυθαίρετη κυριότητα κάποιου άλλου. Οποτεδήποτε κάποιος επιχειρήσει να τους υποδουλώσει, θα έχουν πάντοτε το δικαίωμα να διατηρήσουν ό,τι δεν έχουν την εξουσία να απεμπολήσουν και να απαλλαγούν από όσους παραβιάζουν αυτόν τον θεμελιώδη, ιερό και αμετάβλητο νόμο της αυτοσυντήρησης, για χάρη του οποίου εισήλθαν στην κοινωνία.» Και σε κάποιο άλλο σημείο τόνιζε: «Αν ένας ληστής μπει βίαια στο σπίτι μου και την απειλή του μαχαιριού στο λαιμό μου με εξαναγκάσει να θέσω τη σφραγίδα μου σε έγγραφα που του εκχωρούν την περιουσία μου, θα του έδινε αυτό οποιοδήποτε νόμιμο τίτλο; Ακριβώς τέτοιο τίτλο, που αποσπάται με το ξίφος, έχει ο άδικος κατακτητής, όταν με εξαναγκάζει να υποταχθώ. Η αδικία και το έγκλημα είναι ταυτόσημα, είτε διαπράττονται από έναν εστεμμένο είτε από έναν μικροκατεργάρη. Ο τίτλος του εγκληματία και το πλήθος των ακολούθων του δεν διαφοροποιούν το έγκλημα, το κάνουν μόνο σοβαρότερο. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι μεγάλοι ληστές τιμωρούν τους μικρούς για να τους κρατούν υπάκουους, αλλά οι μεγάλοι ανταμείβονται με δάφνες και θριάμβους, διότι είναι πολύ μεγάλοι για τα αδύνατα χέρια της δικαιοσύνης σ’ αυτόν τον κόσμο και έχουν στην κατοχή τους την εξουσία που οφείλει να τιμωρεί τους εγκληματίες.»

Υπάρχει διαφορά όταν οι κυβερνώντες είναι εκλεγμένοι και αυθαιρετούν ψηφίζοντας νόμους που παραβιάζουν ακόμη και το πιο στοιχειώδες δικαίωμα της αυτοσυντήρησης; Δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Δεν έχει σημασία πόσα τυπικά δικαιώματα αναγνωρίζονται στους πολίτες και στο λαό. Κι όπως ο Ελβετός συνταγματολόγος Ντελόμ έλεγε χαρακτηριστικά: «Όμως όλα αυτά τα προνόμια του Λαού, εκτιμώμενα αυτά καθαυτά, δεν είναι παρά αδύναμες άμυνες ενάντια στην πραγματική δύναμη αυτών που κυβερνούν. Όλες αυτές οι διατάξεις, όλα αυτά τα αμοιβαία Δικαιώματα, προϋποθέτουν αναγκαστικά ότι τα πράγματα παραμένουν εντός της νόμιμης και καθιερωμένης πορείας τους: τι θα σήμαινε για την επιβίωση του Λαού, αν κάποτε ο Πρίγκιπας, ξαφνικά απελευθερωνόταν από όλους τους περιορισμούς και εγκαταλείποντας τις διατάξεις του Συντάγματος, δεν θα σεβόταν πλέον ούτε το πρόσωπο, ούτε την περιουσία των υπηκόων του και δεν θα έπαιρνε υπόψη του τις δεσμεύσεις του έναντι του Κοινοβουλίου του, ή επιχειρούσε να του επιβάλει την θέλησή του; Θα σήμαινε αντίσταση.»

Δεν έχει καμιά σημασία αν στη θέση του Πρίγκιπα υπάρχει μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί ως επιχείρημα νομιμοποίησης της αυθαιρεσίας και της απειλής που συνιστά για την αυτοσυντήρηση και την επιβίωση των πολιτών, την ψήφο τους ή την πλειοψηφία του κοινοβουλίου. Το δικαίωμα της αντίστασης είναι αναφαίρετο «φυσικό δικαίωμα» και ταυτίζεται με το δικαίωμα της αυτοάμυνας καθενός πολίτη. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο όταν υπάρχει τυπική κατάλυση δικαιωμάτων, αλλά ακόμη κι όταν – ιδίως όταν – ο νόμος και γενικά η δικαιοσύνη έχει αποξενωθεί από την λαϊκή θέληση.

«Είναι πιθανό ότι σε καταστάσεις κρίσης και νομικής αστάθειας να έχουμε περισσότερους λόγους για να εφαρμοστεί ο νόμος αμείλικτα: θέλουμε το νόμο να αποκτήσει τη δύναμη που δεν έχει. Θέλουμε να ριζώσει στις συνήθειες του καθενός. Θέλουμε να δώσουμε στη νομική ζωή μας, μια για πάντα, κάποια προβλεψιμότητα. Ωστόσο, εξαρτάται από το είδος της κρίσης που αντιμετωπίζουμε. Στην πραγματικότητα, στο μυαλό μου, η αντίδρασή μας θα πρέπει να είναι ριζικά διαφορετική, αν η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι μια νομική αποξένωση, με άλλα λόγια, μια κατάσταση όπου ο νόμος δεν αποτελεί περισσότερο ή λιγότερο μια πιστή έκφραση της βούλησης μας ως κοινότητα. Αντ ‘αυτού, εμφανίζεται ως ένα σύνολο κανόνων ξένων ως προς τα δικά μας σχέδια και προγραμματισμό, το οποίο επηρεάζει τα πιο βασικά συμφέροντα της πλειοψηφίας του πληθυσμού που συμβαίνει να βρίσκεται υπό την επιβολή του. Εάν η νομική κρίση μας έχει να κάνει περισσότερο με αυτή την τελευταία κατάσταση, τότε φαίνεται να είναι άδικο να αντιμετωπιστούν όλες τις παραβιάσεις του νόμου όπως σαν να πρόκειται για άτομα που θέλουν να επωφεληθούν από τις προσπάθειες των άλλων. Αντίθετα, πολλές από αυτές τις παραβιάσεις θα μπορούσαν να είναι κατανοητές και, ενδεχομένως, αξιοσέβαστες αντιδράσεις που πραγματοποιούνται από ορισμένες ομάδες όταν αντιμετωπίζουν έναν νόμο που άδικα τις αγνοεί και τις αποκλείει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η έμφαση στην απαρέγκλιτη εφαρμογή του νόμου δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πράξη ακραίου δογματισμού – καθαρή αδικία – η οποία καταλήγει να γυρίζει το νόμο ανάποδα. Αντί για τη διάσωση εκείνων που είναι θύματα του νόμου, επιβάλλεται κανόνας που αποσκοπεί στην κακομεταχείριση τους.» Σε τέτοιες περιπτώσεις αποξένωσης του νόμου «τελευταίο καταφύγιο» των πολιτών είναι το δικαίωμα στην αντίσταση.

Όταν ακούς σήμερα τους ντόπιους στα οροπέδια των Χανίων που περικλείονται από τις Σφακιανές Μαδάρες, που ποτέ κατακτητής δεν πάτησε, να λένε ότι μόνο με τα όπλα βρήκαν το δίκιο τους, όταν με κανέναν άλλο τρόπο, ή προσφυγή, δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τις πολυεθνικές των ΒΑΠΕ (Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) από το να τους κλέψουν τον αέρα, τον ήλιο, το νερό και τον τόπο τους, τότε ξέρεις πως δεν αργεί η ώρα που ο καθένας από εμάς, ο κάθε νοικοκύρης αυτού του τόπου θα κληθεί να απαντήσει. Θα επιτρέψει ο φοροεισπράχτορας, ο τραπεζίτης και ο επενδυτής να του στερήσουν τα λιγοστά του υπάρχοντα και έτσι να του στερήσουν το δικαίωμα στη ζωή, ή όχι; Οι ίδιες οι συνθήκες επιβάλουν να πούμε όχι. Είναι θέμα προσωπικής αξιοπρέπειας, είναι το τελευταίο καταφύγιο της δημοκρατίας: η άσκηση του δικαιώματος της αντίστασης. Ένα δικαίωμα που ασκείται πιο αποτελεσματικά όταν ασκείται συλλογικά.

Σε συνθήκες όπου σου στερούν το δικαίωμα στην ζωή, στην αυτοσυντήρηση, στην περιουσία και στον τόπο σου, ο καθένας από εμάς έχει το δικαίωμα της αντίστασης. Κι όσο το ξεπούλημα θα προχωρά, όσο οι κυβερνώντες και τα αφεντικά τους θα συνεχίζουν τον εξανδραποδισμό ενός ολόκληρου λαού, τόσο το δικαίωμα της αντίστασης θα γίνεται ολοένα και πιο καθολικό.

Πρώτο βήμα η οργάνωση στη γειτονιά με τρεις βασικούς στόχους:

(α) Την κοινωνική αλληλεγγύη με δεσμούς που δεν επιτρέπουν στην κοινωνία να γίνει υποχείριο της εντεταλμένης φιλανθρωπίας των κοινωνικών παντοπωλείων, των συσσιτίων και των άλλων εκδηλώσεων υπέρ των αναξιοπαθούντων. Συνεταιρισμοί, δίκτυα υποστήριξης και αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά είναι η απάντηση του κινήματος αντίστασης.

(β) Συγκρότηση επιτροπών και ομάδων δράσης ανά γειτονιά ενάντια στις εφορίες και τις τράπεζες. Κανένας δεν πρέπει να χάσει το σπίτι του, ή να οδηγηθεί στην απόγνωση και την απελπισία επειδή χρωστάει. Το χρέος πρέπει να μεταφερθεί στην κυβέρνηση και στους τραπεζίτες με κάθε πρόσφορο μέσο και τρόπο.

(γ) Σχηματισμός ομάδων λαϊκής περιφρούρησης ανά γειτονία με σκοπό να μην επιτρέψουν να διαλυθούν οι συνοικίες από την έξαρση της εγκληματικότητας, αλλά και να μην γίνουν πεδία πρόσφορης δράσης φαιών ταγμάτων εφόδου με την κάλυψη του επίσημου κράτους και παρακράτους.

Για εμάς στο ΕΠΑΜ οι τρεις αυτές κατευθύνσεις που συμπυκνώνονται στο σύνθημα οργάνωση στην γειτονιά, αποτελούν την αιχμή του δόρατος για την δράση με απώτερο σκοπό την ανάδειξη ενός αυθεντικά παλλαϊκού κινήματος, που οφείλει να μετατρέψει το δικαίωμα της αντίστασης ως αφετηριακό παλμό του.

Το πείραμα του Μίλγκραμ η «υπακοή στην εξουσία» και το «αυτεξούσιο»

 «Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.«


Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.

Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση -πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη -κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.

Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή -που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών.

Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν …

εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και -μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»

Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.

(Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)

«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.

Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει.

15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.

«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.»

Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο.

Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί.

Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:

«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»

Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.

«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο… Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».

«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν -συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.

Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ.

Και το 65%… Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο».

Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν.

Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».

Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει -ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί -αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».

Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.

Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές.

Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής -αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του.

Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.


Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών.

Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.

Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.

Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

http://klassikoperiptosi.blogspot.gr/2012/07/blog-post_825.html

Όσο πληθαίνουν οι μετανάστες, τόσο καλύτερα για τις αγορές…

Tου Δημήτρη Καζάκη

Ξέρετε τι σημαίνει μετανάστης; Τι σημαίνει μετανάστευση; Πριν θυμηθείτε τον πόνο και τον καημό που εξέφραζαν τα τραγούδια της ξενιτιάς του λαϊκού ρεπερτορίου της Ελλάδας του ’50, ’60 και ’70, όπου η μετανάστευση των ελλήνων είχε πάρει διαστάσεις τραγωδίας, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι για την παγκόσμια οικονομία σήμερα αποτελεί μια ευλογία. Ιδίως σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται η Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία θεωρεί ότι η μετανάστευση αποτελεί την Νο 1 πολιτική αντιμετώπισης της φτώχειας στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες. Να τι μας λέει η Παγκόσμια Τράπεζα: «Η διεθνής μετανάστευση ενισχύει τα εισοδήματα παγκόσμια. Επιτρέποντας στους εργαζόμενους να μετακινηθούν όπου μπορούν να είναι πιο παραγωγικοί, η μετανάστευση συνεπάγεται μια αύξηση στο συνολικό προϊόν και το εισόδημα.» Με άλλα λόγια, όσο περισσότεροι παίρνουν τον δρόμο του μετανάστη, τόσο καλύτερα για όλους.

Σε μια πρόσφατη μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας αναφέρεται ότι «ο αριθμός των μεταναστών διεθνώς διπλασιάστηκε σε 215 εκατομμύρια τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια έως το 2010, ενώ τα μεταναστευτικά εμβάσματα προς τις αναπτυσσόμενες χώρες τετραπλασιάστηκαν και έφτασαν πάνω από 300 δις δολ. ετησίως. Υπήρχαν φόβοι ότι η παγκόσμια ύφεση του 2008-09 θα είχε σαν αποτέλεσμα την επιστροφή των μεταναστών και την πτώση των μεταναστευτικών εμβασμάτων προς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αυτοί οι φόβοι δεν επαληθεύτηκαν… Οι χώρες που έστειλαν μετανάστες σε πολλές χώρες είχαν τις λιγότερες επιστροφές και τις μικρότερες πτώσεις σε εμβάσματα, ενώ οι πιο ελεύθεροι διάδρομοι μετανάστευσης αντέδρασαν έγκαιρα στις μεταβαλλόμενες οικονομικές συνθήκες, καθώς οι Πολωνοί έφευγαν από την Ιρλανδία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Συνεπώς το άνοιγμα των συνόρων για την διευκόλυνση της μετανάστευσης αποτελεί μια από τις κορυφαίες επιλογές της παγκόσμιας αγοράς. Η Παγκόσμια Τράπεζα μας πληροφορεί ότι έχει δημιουργήσει μια ειδική Task Force με στόχο να διευκολύνει την μετανάστευση από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ εκτός από τα 215 εκατομμύρια μετανάστες σε διεθνές επίπεδο, υπάρχουν άλλοι 700 εκατομμύρια εσωτερικοί μετανάστες, δηλαδή μετανάστες εντός των ορίων των χωρών τους. Από αυτούς σχεδόν τα 2/3 αφορούν σε εσωτερική μετανάστευση στην Κίνα. Η δυναμική της κρίσης παγκόσμια, αλλά και οι ανάγκες των αρπαχτικών της αγοράς διεθνώς εκτιμάται ότι θα πυροδοτήσουν ακόμη πιο ισχυρές τάσεις μετανάστευσης τα επόμενα χρόνια. Έτσι η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι την επόμενη δεκαετία οι μετανάστες από χώρα σε χώρα θα φτάσουν τα 500 εκατομμύρια. Δηλαδή θα υπερδιπλασιαστούν. Γι’ αυτό και οι οργανισμοί σαν την Παγκόσμια Τράπεζα, που υπηρετούν το συμφέρον της παγκόσμιας αγοράς, νοιάζονται από τώρα για τρεις βασικές προτεραιότητες:

(α) Να ανοίξουν ακόμη περισσότερο τα σύνορα για την ξεριζωμένη φτωχολογιά από τις πιο κατεστραμμένες οικονομικά και κοινωνικά χώρες του πλανήτη.

(β) Να ανοίξουν περισσότερο οι «ελεύθεροι διάδρομοι μετανάστευσης», όπως αυτοί ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικά της ευρωζώνης.

(γ) Να υποχωρήσουν δραστικά τα κόστη των μεταναστευτικών εμβασμάτων από την χώρα υποδοχής των μεταναστών προς τις χώρες καταγωγής τους.

Βεβαίως, ούτε την Παγκόσμια Τράπεζα, ούτε κανένα άλλο ευαγές ίδρυμα της παγκόσμιας αγοράς δεν απασχολεί το γεγονός ότι η μετανάστευση προϋποθέτει ανείπωτη φτώχεια, μιζέρια και λιμοκτονία στις χώρες απ’ όπου προέρχονται οι μετανάστες. Η σκόπιμη καταστροφή και περιθωριοποίηση χωρών, λαών και ολόκληρων περιοχών του πλανήτη θεωρείται απολύτως φυσιολογική και αναπότρεπτη για την λογική των οπαδών της ελεύθερης αγοράς. Επομένως ο ξεριζωμός τεράστιων μαζών και η διοχέτευσή τους ως μετανάστες στη δύνη της παγκόσμιας αγοράς, θεωρείται ως φυσικό επακόλουθο για το οποίο όχι μόνο δεν πρέπει να νοιάζεται κανείς, αλλά θα πρέπει να χαίρεται κιόλας.

Ποιος είναι ο προορισμός αυτής της μεταναστευτικής εργασίας; Παλιότερα ήταν κατά κύριο λόγο οι περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Ο μεγαλύτερος όγκος των μεταναστών διεθνώς, αλλά και στο εσωτερικό ιδίως των αναπτυσσόμενων χωρών, προορίζεται για τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.

Οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες είναι παραχωρήσιμες περιοχές της εθνική επικράτειας ενός κράτους σε ιδιώτες επενδυτές με ειδικό νομικό, διοικητικό και εργασιακό καθεστώς με αποκλειστικό σκοπό τον εξαγωγικό προσανατολισμό. Οι Ζώνες αυτές με την σύγχρονη μορφή τους υπάρχουν τα τελευταία 50 χρόνια. Όμως μόνο σχετικά πρόσφατα, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1990, η δημοτικότητα τους ως μέσο άσκησης πολιτικής έχει απογειωθεί. Η βάση δεδομένων της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες αναφέρει 176 ζώνες σε 47 χώρες το 1986. Έως το 2006 αυτές είχαν ανέλθει σε 3.500 ζώνες σε 130 χώρες.

Οι Ε.Ο.Ζ. λειτουργούν στη βάση απλών αρχών:

 • Επιτρέπουν στους επενδυτές να εισάγουν και να εξάγουν χωρίς δασμούς και συναλλαγματικούς ελέγχους, ή άλλου τύπου εμπόδια νομικής και δημοσιονομικής φύσης.

 • Διευκολύνουν την χορήγηση αδειών και απλοποιούν ή εξαλείφουν υπέρ του ιδιώτη επενδυτή όλες τις άλλες ρυθμιστικές διαδικασίες (χωροθετήσεις επενδύσεων, φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, αρχαιολογία, κοκ).

 • Συνήθως απαλλάσσουν τους ιδιώτες επενδυτές και τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους από υποχρεώσεις καταβολής εταιρικών φόρων, ΦΠΑ και άλλων τοπικών φόρων.

Για την είσοδο στις περισσότερες ΕΟΖ απαιτείται ειδική βίζα και οι απασχολούμενοι σ’ αυτές είναι κατά προτίμηση μετανάστες του εσωτερικού και του εξωτερικού. Με τον τρόπο αυτό οι ιδιώτες επενδυτές μπορούν όχι μόνο να αποκτήσουν συγκριτικό πλεονέκτημα εργατικού κόστους, αλλά και να αυξήσουν σημαντικά την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού που απασχολούν. Όπως και να το κάνεις οι ντόπιοι αποτελούν πάντα μια απειλή για τον ιδιώτη επενδυτή. Το αίσθημα της ιδιοκτησίας των ντόπιων, αλλά και η αίσθηση ότι ο τόπος τους ανήκει δικαιωματικά υπήρξε ανέκαθεν ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος για τους αποικιοκράτες. Η αγάπη για τα πάτρια ήταν ένα από τα πιο βασικά κίνητρα των αντιαποικιακών εξεγέρσεων από την εποχή της άνθησης της αποικιοκρατίας στα τέλη του 19ου αιώνα έως το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Έτσι έχασαν οι παλιοί αποικιοκράτες τις πιο ζωτικές κτήσεις τους παγκόσμια.

Τώρα με τις ΕΟΖ και την απασχόληση μεταναστευτικής εργασίας, οι νέοι αποικιοκράτες που χαρακτηρίζονται ιδιώτες επενδυτές μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Ο μετανάστης ζει μόνο για το άθλιο δουλικό μεροκάματο που είναι κάθε φορά διαθέσιμο. Δεν έχει αίσθηση πατρίδας ή ρίζας και χαμένος στο διεθνές κύκλωμα δουλεμπορίας δεν είναι παρά ένας άπατρις μισθωτός δούλος χωρίς κανένα ανθρώπινο ή κοινωνικό δικαίωμα. Ότι πρέπει, δηλαδή, για τους σύγχρονους αποικιοκράτες των ΕΟΖ.

Οι ΕΟΖ είναι ο κύριος τρόπος που οι Ευρωπαίοι εταίροι και σύμμαχοι και κυρίως οι Γερμανοί θεωρούν ότι πρέπει να γίνει ο κύριος φορέας «ανάπτυξης» της χρεοκοπημένης Ελλάδας. Να γιατί συνωστίζονται στην ελληνική επικράτεια κοντά στα 2 εκατομμύρια μετανάστες από απανταχού γης. Προορίζονται, πολλοί απ’ αυτούς, για τις νέες ΕΟΖ που προβλέπονται για την Ελλάδα.

Όμως, μην ανησυχείτε το πρόβλημα της μετανάστευσης δεν περιορίζεται μόνο στην μαζική εισαγωγή εξαθλιωμένων στην πατρίδα μας, αλλά και στην μαζική εξαγωγή των πιο παραγωγικών ηλικιών του ελληνικού πληθυσμού. Σύμφωνα με την πρόσφατη τριμηνιαία έκθεση για την Κοινωνική Ευρώπη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (27/6) οι Έλληνες ηλικίας 15-35 ετών, που επιθυμούν να δουλέψουν σε μια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα ήταν το 2011 63% του συνόλου αυτών των ηλικιών. Ο αριθμός όσων ζητούν εργασία διαμέσου του δικτύου EURES CV Online τον Ιούνιο του 2010 μόλις που έφταναν τις 8,7 χιλιάδες αιτήσεις, ενώ τον Ιούνιο του 2012 έχουν ξεπεράσει τις 29,4 χιλιάδες αιτήσεις Ελλήνων. Αύξηση 238%. Η μεγαλύτερη αύξηση από οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Έτσι οι πολιτικές των μνημονίων και του γενικού ξεπουλήματος άνοιξε μια τεράστια πόρτα μετανάστευσης του ανθού της ελληνικής κοινωνίας, που η διαστάσεις της σε λίγο θα συγκρίνονται επάξια με τις μεταναστευτικές ροές της δεκαετίας του ’60. Για του λόγου το αληθές, η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή έκθεση αναφέρει ότι το 2010 η μεταναστευτική έξοδος από την Ελλάδα ανήλθε σε 120 χιλιάδες. Από αυτούς οι 62,2 χιλιάδες (52%) είχαν προορισμό χώρες της ΕΕ ενώ οι 57,8 χιλιάδες (48%) είχαν προορισμό χώρες εκτός ΕΕ. Κι όλα αυτά μόλις το 2010, στην αρχή του καθεστώτος των μνημονίων και της δουλοπαροικίας του χρέους.

Τι πυροδοτεί αυτή την πρωτοφανή τάση προς μετανάστευση στην ελληνική κοινωνία; Φαντάζομαι ότι δεν θέλει και ιδιαίτερη σκέψη. Η παντελής έλλειψη προοπτικής και δουλειάς στην Ελλάδα. Από την άλλη με την φτώχεια και την εξαθλίωση να θερίζει την ελληνική κοινωνία, δυναμώνει όλο και περισσότερο την φυγή στο εξωτερικό. Για όσους μπορούν να το κάνουν. Οι υπόλοιποι έχουν μόνο μια προοπτική: την ολοκληρωτική εξαθλίωση.

Σύμφωνα πάντα με την ίδια ευρωπαϊκή έκθεση στην Ελλάδα οι άστεγοι έχουν γνωρίσει εκπληκτική αύξηση τα δυο τελευταία χρόνια. Το φαινόμενο αυτό παλιότερα δεν ήταν ιδιαίτερα έντονο χάρις στην οικογένεια. Χάρις δηλαδή στην φροντίδα της οικογένειας που δεν επέτρεπε εύκολα στα μέλη της να καταλήξουν στους δρόμους. Τώρα πια η φτώχεια και η ανεργία έχει χτυπήσει τόσο πολύ την ελληνική οικογένεια, που δεν μπορεί πια να συντηρήσει τα άστεγα μέλη της στο βαθμό τουλάχιστον που μπορούσε να το κάνει παλιότερα. Από το 2009 έως το 2011 ο αριθμός των αστέγων που επιβιώνουν χάρις στις φιλανθρωπικές οργανώσεις και τα συσσίτια αυξήθηκαν κατά 25% και ξεπέρασαν του 20 χιλιάδες. Οι μισοί από τους αστέγους ζουν στην Αθήνα και τον Πειραιά και οι υπόλοιποι σε πόλεις όπως το Ηράκλειο, τα Τρίκαλα και τα Χανιά. Ο πληθυσμός αυτών των αστέγων δεν έχει τα γνώριμα χαρακτηριστικά του κοινωνικού περιθωρίου, αλλά αντίθετα διαθέτει ανώτερη μόρφωση, δεν αντιμετωπίζει προβλήματα εξάρτησης από ουσίες και με ζωή ευκατάστατη που δεν μπορεί πια να συντηρήσει λόγω απόλυσης, ή χρεοκοπίας.

Οι πολιτικές των δυο περίπου ετών μνημονίων και δανειακής εκποίησης οδήγησε το 68% του ελληνικού πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας (δηλαδή να διαθέτει εισόδημα χαμηλότερο από το 60% του μέσου εθνικού). Αυτό επισημαίνει πάλι η ευρωπαϊκή έκθεση. Να θυμίσουμε εδώ ότι  το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που ζούσε κάτω από αυτό το όριο μέχρι το 2009 δεν είχε ξεπεράσει το 22%.

Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Πάλι σύμφωνα με την ευρωπαϊκή έκθεση το 40% του εισοδήματος των πιο ασθενέστερων στρωμάτων του πληθυσμού, ιδίως του 68% που βρίσκεται κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας, δαπανάται για πληρωμές ενοικίου και υποθήκης στις τράπεζες. Η μετατροπή του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού πληθυσμού σε μετανάστη μέσα στην ίδια του τη χώρα υπό καθεστώς τέτοιας ανέχειας είναι το κατάλληλο κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα επιβληθεί η «τελική λύση» για την Ελλάδα, από την οποία η χώρα και ο λαός δεν θα βγει αρτιμελής.

LE MONDE : Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΟΛΑΝΤ ΓΙΑ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ …α ρε Καζάκη όλα τα έχεις πει !!!

«Καταλαβαίνει ο Φρανσουά Ολάντ τι ζητάει από τη Μέρκελ ;» διερωτάται η εφημερίδα le Monde. Oχι δεν καταλαβαίνει, δίνει την απάντηση η εφημερίδα, η οποία τα λέει έξω από τα δόντια στον Ολάντ γιατί ζητάει από τη Γερμανία το ακατόρθωτο : να μπει η Γαλλία κάτω από την προστασία της γερμανικής οικονομίας με τη μέθοδο της, «αμοιβαιοποίησης του χρέους».

«Η αμοιβαιοποίηση του χρέους σημαίνει ότι η Γερμανία θα ήταν ο εγγυητής όλων των χρεών στην Ευρώπη. Οι συνέπειες αυτής της απόφασης στη γερμανική οικονομία θα ήταν τρομακτικές. Καμιά άλλη χώρα δεν θέλει να θυσιαστεί, φυσικά, αλλά όλοι πιστεύουν ότι η Γερμανία οφείλει να πει το ναι και να βάλει τα χρήματα. Λίγο φιλότιμο δεν θα έβλαπτε ! Αλλά στην Ευρώπη ζούμε στιγμές «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» γράφει στο άρθρο-καταπέλτη η γαλλική εφημερίδα.

Ο πρόεδρος Ολάντ, λέει η Le Monde, θέλει και το ψωμί και το παντεσπάνι. Η πρόταση που κάνει στην καγκελάριο Μέρκελ για αμοιβαιοποίηση του χρέους μπορεί να τον συμφέρει αλλά δεν βγαίνει.

«Η Γαλλία αποφάσισε να κάνει αυτό το ζήτημα μελόδραμα και μάλιστα δημόσιο. Ετσι, κάθε διφορούμενη δήλωση ενός ευρωπαίου ηγέτη έχει σαν συνέπεια τη μείωση των γερμανικών επιτοκίων και την αύξηση των γαλλικών επιτοκίων. Η Γαλλία χάνει σε αυτή την επίδειξη συναισθήματος από τον Πρόεδρο Ολάντ. Είναι τρομερό να παρατηρεί κανείς πόσο μοιάζει σε αυτό το σημείο η μέθοδος Ολάντ με τη μέθοδο Σαρκοζί. Μήπως πρόκειται για εθνικό χαρακτηριστικό ; Οι Γάλλοι νιώθουν ακατανίκητη ανάγκη να προκαλούν δημόσια την Αγκελα Μέρκελ, η οποία δεν έχει άλλη επιλογή από το να τους επιστρέφει τη μπάλα» γράφει η εφημερίδα, η οποία ασκεί ταυτόχρονα σκληρή κριτική και στον Μάριο Μόντι :

«Στην ατζέντα της Συνόδου Κορυφής μπήκε επιτέλους και η επιδείνωση του ιταλικού χρέους που εγγίζει τα 2.000 δις ευρώ ! Ο Μάριο Μόντι που δεν έκανε τίποτα για να μειώσει το χρέος εδώ κι ένα χρόνο θα πάει τώρα να κλάψει στους ευρωπαίους ομολόγους του. Μπροστά σε ένα τέτοιο ποσό η Ευρώπη δεν μπορεί να ανταποκριθεί παρά μόνο εν μέρει. Μόνη της η Ιταλία πρέπει τώρα να ανεβάσει τα μανίκια» γράφει.

Η εφημερίδα καταλήγει λέγοντας ότι αυτό που θα πρέπει να απασχολεί τη Γαλλία είναι να ευρεθεί λύση στο ιταλικό χρέος. «Απέναντι σε αυτό το πρόβλημα η πρόταση Ολάντ για ευρωομόλογα είναι για γέλια» αναφέρει.

πηγή: iefimerida.gr

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.